Unreal past
Unreal Past - przeszłość nierzeczywista... Nic dziwnego, że Tolkien wybrał angielski do napisania swojej Trylogii... W końcu jak inaczej można opisać Śródziemie... ;) A tu sama gramatyka przychodzi z pomocą...
Nooo... OK, może niekoniecznie to była główna przyczyna, ale pofantazjować zawsze można. Tym bardziej, że form subjunctive używamy właśnie wtedy, gdy mówimy o sytuacji, na temat której jedynie snujemy przypuszczenia, nie wiemy na pewno, zastanawiamy się 'co by było, gdyby...', lub wyrażamy swoją opinię na jakiś temat.
Jak wygląda konstrukcja unreal past podpowiada już sama nazwa - w zdaniu musi pojawić się czas przeszły, który nie jest prawdziwym czasem przeszłym. Na przykład:
| Ekhm... I do not want to sound offensive, but it's time you washed your socks... | Nie chciałabym żeby to zabrzmiało obraźliwie, ale... powinieneś uprać skarpetki (czas uprać skarpetki). |
Zdanie odnosi się do teraźniejszości. 'Coś' w tym momencie każe mi sądzić, że te skarpetki są... takie trochę... niebardzo. Ale czasownik wash ma formę czasu przeszłego. I na tym właśnie unreal past polega.
| It's time | pora/czas żeby coś się wydarzyło |
| It's high time | najwyższy czas, żeby (mocniejsza opinia) |
| would rather | wolałabym |
| If | gdybym * |
| If only | gdybym tylko * |
| Wish | chciałabym /żałuję, że ** |
| Suppose | załóżmy, że/ przypuśćmy że |
| As though | tak jakby/ jak gdyby |
| As if | tak jakby/ jak gdyby |
| It's time you washed your jeans, too. | Powinieneś też uprać swoje dżinsy. (opinia) |
| It's high time you learned how to browse the Internet. | Powinnaś w końcu nauczyć się, jak korzystać z Internetu. (mocniejsza opinia) |
| I'd rather you paid me now. | Wolałabym, żebyś mi teraz zapłacił. |
| If I had more money, I would get my own jet. | Gdybym miał więcej pieniędzy, miałbym swój odrzutowiec. (II okres warunkowy) |
| If only I were beautiful and brainy. | Gdybym tylko była taka piękna i mądra. (bardzo bym chciała taka być) |
| Suppose you failed the finals, then what? | Załóżmy, że oblewasz egzaminy, wtedy co? |
| She behaves as though she were some movie star. | Zachowuje się jakby była conajmniej jakąś gwiazdą (a nie jest). |
| She is nodding as if she knew what I am talking about. | Ona przytakuje tak, jakby miała pojęcie o tym, o czym mówię. |
| We would rather you didn't ask us such questions. | Wolelibyśmy, zebyś nie zadawał nam takich pytań. |
Podsumowując: unreal past odnosi się do teraźniejszości, opisuje nasze wrażenia, preferencje czy życzenia, ale żeby podkreślić dodatkowo fakt, że nie jest to RZECZYWISTOŚĆ, a jedynie nasze gdybania, używamy czasu przeszłego. Że zdanie w unreal past nie jest FAKTEM, a jedynie PRZYPUSZCZENIEM, widać najlepiej po formach przeszłych czasownika to be (być). Kiedy używamy go w unreal past we wszystkich osobach można użyć formy were.
| If I were rich... | Gdybym był bogaty... (ale nie jestem) |
| He laughs as if he were/was crazy | Śmieje się jakby zwariował. (ale raczej nie zwariował) |
* W przypadku zdań z if należy odnieść się do drugiego okresu warunkowego (nieprzypadkowo akurat II warunkowy jest często omawiany razem z subjunctive - podlega dokładnie tym samym zasadom: odnosi się do teraźniejszości nierealnej i dlatego wyraża się ją czasownikiem w czasie przeszłym).
** Wish zostanie omówione dokładniej w oddzielnej zakładce.
Skomentuj
Zaloguj się aby dodać komentarz. Nie masz konta? Zarejestruj się.
